pakjespiet 98

weetjes + pakjesboot12 + leuke moppen



Pakjesboot 12

Pakjesboot 12, ook bekend als het 100 jaar oude voormalig stoomschip Hydrograaf, is sinds 1985 de officiele
stoomboot waarmee Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten vanuit Spanje komen varen en dat is hij nu, 
bij de landelijke intocht van Sinterklaas nog steeds!

 

Een uitzondering op deze traditie vormden de jaren 198519891993 en 2001, toen in 1993 en 2001 respectievelijk het
stoom-salonschip Succes als 
Pakjesboot 13 en de Maria C als Pakjesboot 14 werden gebruikt. De reden was in beide gevallen
dat bruggen te laag waren om de 'eigen' stoomboot van Sinterklaas te laten passeren. In 
1985 en 1989 moest ook worden
overgestapt op kleinere boten, wegens twee te smalle muren of een te kleine sluis.
In 
2003 (Zwolle) was er ook een brug die eigenlijk te laag was, maar de stoompijp en masten zijn klapbaar 
gemaakt, zodat de boot toch kon aanmeren.


Bouw

Het schip werd in 1909-1910 gebouwd door de Fijenoord|Maatschappij voor Scheeps- en Werktuigbouw Fijenoord in Rotterdam. Het schip werd op
 11 oktober 
1909 op stapel gezet en te water gelaten op 26 januari 1910. Zoals toentertijd gebruikelijk was het een stoomboot met twee kolengestookte stoommachines
. Het kreeg een diepgang van slechts 1,80 meter, waardoor het uitstekend in staat was in de ondiepe kustwateren in Zuidwest-Nederland, de Zuiderzee en de Waddenzee te opereren.

 

Opnemingsvaartuig

Op 4 mei 1910 stelde de Koninklijke Marine de Hydrograaf in dienst. Meestal deed het schip van april tot en met oktober dienst als opnemingsvaartuig in
een bepaalde regio. Buiten dit seizoen was het vanwege de weersinvloeden niet mogelijk om opnemingen te doen. Voor ieder seizoen werd het schip 
officieel in- en uit dienst gesteld. In de wintermaanden verbleef het schip meestal in Hellevoetsluis of in Willemsoord, Den Helder]]. Het schip voer niet in de
grijze kleuren van de marine, maar had een zwarte romp en gele opbouw. In 1921 kreeg het schip versterking van de op dezelfde werf gebouwde Eilerts de Haan.

De Hydrograaf werd diverse keren gebruikt als koninklijk jacht tijdens bezoeken van koningin Wilhelmina, prins Hendrik en Juliana der Nederlanden|prinses Juliana 
aan plaatsen in de Zuid-Hollandse en Zeeuwse wateren. In het achterschip was benedendeks een hut voor dit doel ingericht. Tijdens het koninklijk bezoek aan Zeeland in 
1921
bracht het koninklijk gezelschap de nacht van 15 op 16 september aan boord van het schip door, liggend in de haven van Vlissingen]]. Om de volgende dag, 16 september, 
zoveel mogelijk plaatsen in Zeeuws-Vlaanderen]] in één dag te kunnen bezoeken, verzorgde het schip de overtochten Vlissingen-Breskens (ochtend), Breskens-Terneuzen
(middag) en Terneuzen-Hansweert (avond). Op 31 maart en 1 april 1922 bracht de Hydrograaf koningin Wilhelmina en prinses Juliana van Vlaardingen naar Den Briel (Brielle)
om de feestelijkheden rond de 350e verjaardag van de verovering van Den Briel door de Watergeuzen bij te wonen. Koningin en prinses brachten daarbij aan boord van de Hydrograaf
op de rede van Den Briel de nacht door. Bij het koninklijk bezoek aan Zeeland van 5 tot en met 8 augustus 1924 verzorgde de Hydrograaf de overtochten Stavenisse-Zierikzee,
Zierikzee-Middelburg (5 augustus), Veere-Kamperland, Kortgene-Wolphaartsdijk (7 augustus) en Hansweert-Walsoorden, Terneuzen-Breskens en Breskens-Vlissingen (8 augustus).

In mei 1940 week het schip vanuit Vlissingen uit naar Engeland. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd het gebruikt als logementsschip voor de mijnenveegdienst. 
Op 25 september 1943 kwam het schip aan in Harwich voor gebruik als depotschip. Na de verovering van Zeeuws-Vlaanderen kwam het schip in oktober 1944 ter beschikking
van de Commandant in Zeeland. Het deed meteen weer dienst als opnemingsvaartuig om de belangrijke toegang naar de haven van Antwerpen beter in kaart te brengen.
Na de oorlog kwam het schip weer in de vaart voor de Hydrografische Dienst. Als zodanig werd het op 16 oktober 1962 door de Koninklijke Marine uit de sterkte afgevoerd en 
vervangen door het moderne opnemingsvaartuig Zeefakkel. Het was het laatste kolengestookte stoomschip van de Koninklijke Marine.


Soorten Pieten

Zoals je weet zijn er een heleboel Zwarte Pieten. Sommige ken je vast wel!



Kenmerken van Zwarte Piet

Volgens de overgeleverde traditie komt Zwarte Piet tijdens het Sinterklaasfeest in december de cadeautjes brengen. Hij klimt door de schoorstenen
van de huizen wanneer de mensen slapen.

In de aanloop naar het feest wordt Piet herhaaldelijk gesignaleerd. Zwarte Piet is een kindervriend, dit en het verspreiden van snoepgoed
is een van de belangrijke taken. Het strooien van
pepernoten en ander strooigoed is zijn specialiteit. Verder treedt Zwarte Piet op als hulp
van Sinterklaas om bijvoorbeeld zijn
boek of staf vast te houden. Sommige Pieten kunnen ook heel goed jongleren, op handen lopen of op
een eenwieler fietsen. Tijdens pakjesavond bonst Zwarte Piet hard op de deur en laat zakken met cadeautjes achter.

Zwarte Piet droeg eerder een roe en een zak met snoepgoed. Sommige kinderen zijn bang voor Zwarte Piet. Dit kan aan zijn uiterlijk liggen,
of aan dreigingen van ouders dat Zwarte Piet stoute kinderen in de zak mee zal nemen naar
Spanje. Heden ten dage heeft Piet geen roe meer
bij zich en is hij een kindervriend; mede door de televisieseries is Zwarte Piet geen
boeman meer.

Oorspronkelijk had Sinterklaas geen helper. In 1850 introduceerde de onderwijzer Jan Schenkman in zijn leesboekje "Sint Nicolaas en zijn Knecht"
drie nieuwe zaken, die allemaal zijn blijven hangen in de Sinterklaas-folklore: een knecht voor Sinterklaas, de intocht en de stoomboot. De knecht
heeft in het boekje nog geen naam, en was gekleed als een page. In 1859 werd voor het eerst een artikel gedrukt waarin hij Pieter wordt genoemd,
[1]
en in 1895 was de naam Zwarte Piet al in zwang geraakt.
[2]

Gaandeweg de twintigste eeuw bedacht men dat als één Zwarte Piet leuk is, meerdere Zwarte Pieten leuker zouden zijn. Zo waren bij de eerste officiële
intocht van de Sint in Amsterdam in 1934 zes pieten aanwezig.
[3] Ook in Nederlands-Indië en gedurende de mobilisatie voor de Tweede Wereldoorlog
in Nederland zien we in de jaren dertig meerdere Pieten opduiken.
[4][5] Na de Tweede Wereldoorlog organiseerden Canadese militairen in Nederland
een Sinterklaasviering met een massa Zwarte Pieten.
[6] Sindsdien wordt Sinterklaas vergezeld door vele Pieten, tegenwoordig vaak met voor ieder een
eigen taak. Terwijl Sinterklaas altijd statig en gedistingeerd is, gedragen de Pieten zich als acrobaten en grappenmakers die vaak kwajongensstreken uithalen.

Tot ver in de tweede helft van de 20e eeuw was Piet een niet zo slimme helper die zich van een brabbeltaaltje bediende. Toen immigratie vanuit de
voormalige
koloniën ervoor zorgde dat Europeanen beter vertrouwd raakten met Afrikanen, ontwikkelde Piet zich tot een respectabele assistent van de
vaak verstrooide Sinterklaas.

Een andere verandering die Zwarte Piet doormaakte was dat hij door de jaren heen steeds minder als kinderschrik ging fungeren. In de 19e eeuw werd
van Zwarte Piet vaak verteld dat hij het hele jaar door voor Sinterklaas bekeek wat de kinderen deden (Alles ziet die slimme Piet, zich vergissen kan hij niet).
Was je stout, dan liep je het risico dat je in de zak werd meegenomen naar Spanje, alwaar je je voor de Sint moest uitsloven. Gaandeweg gingen die scherpe kanten eraf.

DE MIJTER

Het meest in het oog springend attribuut van Sinterklaas is de mijter. De oorsprong van dit eigenaardige hoofddeksel is onduidelijk. Waarschijnlijk is de mijter ontstaan uit een Frygische muts, een oosterse hoofdbedekking die oorspronkelijk alleen door de paus gedragen werd.

Vanaf de twaalfde eeuw mochten kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders als bisschoppen en abten zich ook met zo'n pauselijk hoofddeksel vertonen.

Een mijter bestaat uit twee spits toelopende vlakken die wel iets van een vijfhoek hebben. Ze zijn aan de onderkant met elkaar verbonden. Officiële mijters hebben aan de achterzijde nog twee flappen, maar die ontbreken bij buurmijters meestal. Een mijter hoort voorzien te zijn van twee versierde banden in de vorm van een omgekeerde T.

In de praktijk wordt hier vaak van afgeweken, zoals iedereen weet hoort een echte Sinterklaasmijter voorzien te zijn van een kruis van goudgalon!

DE STAF

Naast de mijter is het Sinterklaassilhouet niet compleet zonder staf.

De bisschoppelijke kromstaf is het symbool van de kerkelijke macht van de bisschop. Het symboliseert de herdersstaf, die staat voor de pastorale zorg die de bisschop voor zijn gelovigen heeft.

Bisschopsstaven zijn meestal gemaakt van verguld koper.





ALBE

De albe wordt rond het middel van de Sint vastgebonden met een koord, de clingel.

De clingel wijst de drager ervan op zelfbeheersing en kuisheid.

De stola is een lange smalle strook stof die om de hals wordt gedragen. Het symboliseert naast de waardigheid van de bisschop ook het juk van zijn verantwoordelijkheid.

Het rode bovenkleed van Sinterklaas zoals wij dat kennen is een versimpelde vorm van de priesterlijke kazuifel. De officiële kazuifel is een rijkelijk versierd poncho-achtig gewaad.

Moderne Sinterklazen dragen slechts een rode mantel tot aan de enkels.








INTOCHT

Sinds het eind van de 15e eeuw werden er begin december sinterklaasmarkten gehouden, die tot in de 19e eeuw traditie waren, hoewel er veel weerstand was vanwege het rooms-katholieke aspect. In de 17e eeuw is er zelfs een kinderopstand geweest tegen het verbod van het sinterklaasfeest. De jeugd kreeg toen haar zin, maar de sinterklaasmarkten op de openbare weg werden uiteindelijk verboden.

Het feest werd alleen in de huiselijke kring gevierd als kinderfeest. In de 19e eeuw duikt de bisschop weer in het openbaar op. In 1888 is er sprake van een sinterklaasintocht in Venray.

De eerste officiële intocht in Amsterdam stamt uit 1934.Van lieverlede gingen ook volwassenen meedoen met het feest, vooral in de opbloei-jaren na 1945.
 

STOOMBOOT

De aankomst per stoomboot valt misschien te verklaren uit de legende waarin Sint Nicolaas in nood verkerende zeelieden op zee redt; sindsdien is hij ook patroon van de zeelieden.

Daarom hebben vele havensteden een Sint-Nicolaaskerk (Amsterdam, Kampen, Harderwijk, Edam, Monnickendam enz.). Sinds ca. de 13e eeuw is de viering van Sint Nicolaas in West-Europa algemeen en is hij de meest aanbeden heilige en patroon ("Sinterklaas patroontje" i.p.v. "Sinterklaas kapoentje"), d.w.z. beschermer van scholieren, huwbare jeugd, kooplieden, zeelieden, reizigers enz.

In de middeleeuwen werd er vóór de feestdag (=sterfdag) van de heilige Nicolaas van Myra (6 december) uit de arme kinderen van een stad een kinderbisschop gekozen plus assistenten (allen jongens).

 

Deze kregen tot 28 december ("Onnozele Kinderen") voedsel en geschenken, waaronder schoenen. De overige kinderen kregen geld en een vrije dag op 6 december feest te kunnen vieren. Het oudste bewijs hiervoor bij ons is te vinden in een stadsrekening van Dordrecht uit 1360. Later gaat men alle arme kinderen trakteren, wat zich dan ontwikkelt tot een algemeen volksgebruik, waarin schoeisel als vindplaats van snoep en geschenken een grote rol gaat spelen.

 



Zwarte Pieten pak

De zwarte pieten lopen rond in kleding van een 16e-eeuwse page. Pages waren toendertijd de persoonlijke dienaren van hooggeplaatste en belangrijke mensen als hertogen en prinsen. Een pietenpak is dus een "pagepak".


Wie zoet is krijgt lekkers

Voor de bakkers was Sinterklaas een drukke tijd. Allerlei typische lekkernijen dienden gemaakt te worden: suikerbeesten, chocoladeletters, marsepein, pepernoten en speculaas. Nog steeds vindt men dezelfde lekkernijen terug in de winkels.

Het snoepgoed van Sinterklaas

Marsepein stamt uit de zeventiende eeuw. Sinterklaas was toen, behalve een gulle kindervriend ook 'huwelijksmakelaar'. De heilige Sint Nicolaas was de beschermheer van het huwelijk en het gezin. Rond 5 december konden jongens met een stuk marsepein een meisje hun liefde verklaren. Deze gewoonte van toen is vergelijkbaar met het sturen van een valentijnskaart nu.


Soms werd er geen marsepein gebruikt, maar speculaas. Het stuk koek dat een meisje dan kreeg, heette een 'speculaasvrijer'. Soms werd een taaitaaipop gegeven, maar dat was als belediging bedoeld.

Het strooien van perpernoten verwijst naar vroegere vruchtbaarheidsriten die in de sinterklaastijd werden opgevoerd. Het is te vergelijken met het gooien van confetti of rijst bij een bruiloft.

Het idee dat Sinterklaas uit Spanje komt (en niet uit Turkije), heeft te maken met de handelsschepen die in de zestiende eeuw uit Spanje naar Nederland kwamen en allerlei kostbare geschenken en lekkernijen meebrachten. 




Het ontstaan van de chocolade letter

DeDe fabrieksmatige productie van chocoladeletters begon rond het einde van de 19e eeuw. In het in 1899 verschenen ‘Woordenschat’ met door Taco H. de Beer en Dr. E. Laurillard verzamelde verklaringen van woorden en uitdrukkingen staat onder het lemma chocolade-letters: ‘groote, lange, zwarte letters, waarmeede de naam van een artist of leverancier op aanplakbiljet, affiche enz. staat uitgedruct’. Blijkbaar was de chocoladeletter rond de eeuwwisseling al zo’n vertrouwde verschijning dat het een typografisch begrip was geworden.

De archetypische chocoladeletter is een Egyptienne. Deze letter heeft zware en grote schreven, geen dunne stukken en is daardoor minder kwetsbaar. Volgens letterontwerper Gerard Unger was de Egyptienne tijdens de industriële revolutie populair en destijds daarom een voor de hand liggende keuze.

Tot de jaren dertig was volgens Unger ook de bamboeletter populair, een schreefloze letter met knikken. Deze vaak mooi gedecoreerde letters worden nog verkocht door banketbakkers.

Vroeger werden letters gegoten in metalen vormen. Een van de belangrijkste leveranciers van de ijzeren gietvormen was de Vormenfabriek in Tilburg. Tegenwoordig zijn de vormen van kunststof.

De Egyptienne is nog steeds de chocoladeletter, al maakte Droste zijn klassieke letters vorig jaar wat ronder: ‘net iets lekkerder in de mond’. Verkade probeerde het een paar jaar geleden met een digitale chocoladeletter, maar deze moderne variant wordt inmiddels al niet meer gemaakt. Theo Kalf van het Verkademuseum weet wel waarom: “De digitale letter had breekrandjes, zodat je er makkelijk stukken af kon breken. Ik heb liever een gewone letter. Als je daar een stukje afbreekt is dat altijd net iets groter dan je bedoelde”.

In België wordt wel het sinterklaasfeest gevierd, maar is het geen gebruik om chocoladeletters te geven. Chocoladeletters worden volgens Gerard Unger ook in Duitsland en Oostenrijk gemaakt. “Deze gespoten letters worden daar rond oudjaar, Silvesterabend, verkocht.”

Lang voor de chocoladeletters bestonden in Nederland al koekletters en natuurlijk banketletters. In een gedicht uit 1857 van J.J. Goeverneur krijgt kleine Jan ‘zijn naam J.A.N. heel in banket’. Ook is er voor hem een ‘cigaar van chocola’, maar geen chocoladeletter. Koekletters kamen al voor op eetstillevens uit de zestiende en zeventiende eeuw. Verkade maakte tijdens de Tweede Wereldoorlog bij gebrek aan chocola letters van taaitaai.

 traditie van eetbare letters zou volgens Frits Booy in ‘Sint Nicolaas van A tot Z’ teruggrijpen op het gebruik op middeleeuwse kloosterscholen leerlingen te leren schrijven met behulp van losse letters van brooddeeg, die als beloning mochten worden opgegeten. Een andere verklaring die Booy aanvoert is de gewoonte uit de negentiende eeuw om sinterklaasgeschenken met een laken te bedekken met daarop de beginletter van het kind, gemaakt van brooddeeg.


De M is de meest verkochte chocoladeletter, want het is de M van Moeder en Mama. Vermoedelijk is er ook hebzucht in het spel Hoewel alle letters echt even zwaar zijn, lijkt de M toch groter. In de jaren vijftig werd de J nog het best verkocht. Volgens een in 1959 verschenen artikel van G. W. Ovink in het blad Delta had dat vooral te maken met de grote populariteit van voornamen als Jan, Johannes, Jaap en al hun varianten.



Symboliek van Sinterklaas

  • Stoomboot: Sint Nicolaas redde in nood verkerende zeelieden en is naast beschermheer van scholieren, huwbare jeugd, kooplieden en reizigers ook patroon van de zeelieden
  • Spanje: Uit Spanje kwamen vroeger veel luxe artikelen en lekkers vandaan (en nu dus nog in december).
  • Schimmel: "Geleend' van de Germaanse god Wodan
  • Mijter: waarschijnlijk een "verbastering" van een Frygische muts (een oosterse, godsdienstige hoofdbedekking), onder meer gedragen door bisschoppen
  • Staf: symbool van de herdersstaf en kerkelijke macht
  • Goedheiligman: Een verbastering van "goet-hylik man" (= "goed-huwelijks man"), een titel die Sint verdiende door te zorgen voor de bruidsschat van een paar arme meisjes.
  • Zwarte Piet: Vroeger de tegenpool van Sint en boeman voor kleine kinderen, tegenwoordig Sint's onmisbare rechterhand, zwart geworden door al dat geklauter in schoorstenen.
  • Roe: Berkentakken met bamboe of een lint eromheen, symbool van vruchtbaarheid en daarnaast handig om de schoorsteen schoon te maken, tegenwoordig niet meer gebruikt.
  • Schoorsteen: Verbinding tussen mensen en de 'bovenwereld' waar geesten en goden wonen (volgens de Germanen tenminste).
  • Speculaaspoppen: Ook wel 'Vrijers' genoemd, kreeg je er één, dan had je een aanbidder. Vroeger afbeeldingen van heiligen of van de Germaanse vruchtbaarheidsgodin Freia.
  • Pepernoten: Wederom een symbool van vruchtbaarheid, vroeger werden ze met muntstukken gemengd, tegenwoordig helaas met suikergoed.
  • Marsepein: Amandelbrood met Indisch rietsuiker, in de Middeleeuwen als geneesmiddel gebruikt. Het wilde zwijn was een Germaans symbool van de jacht en werd in oude tijden regelmatig geofferd. Nadat de kerk dierenoffers verbood, werd het zwijn vervangen door zijn achterneefje: het marsepeinen varken.
  • Suikergoed: Vroeger vooral in de vorm van een hart. Net als de Vrijer een teken van een aanbidder.
  • Chocolademunten: Eén van de bekendste legenden over Sinterklaas vertelt dat hij 's nachts stiekem beurzen met goudstukken naar binnen gooide. Dit om te voorkomen dat een vader zijn dochters de prostitutie instuurde om aan geld te komen voor een goede bruidsschat.
  • Strooien: Liefst ongezien, ten teken van vrijgevigheid en bescheidenheid. Ook weer te herleiden naar de legende van de drie huwbare meisjes.
  • Chocoladeletters: Eetbare letters werden gebruikt op kloosterscholen in de Middeleeuwen om kinderen te leren schrijven. Zodra ze een letter goed konden schrijven, mochten ze als beloning de bijbehorende broodletter opeten. Een andere verklaring kan zijn dat in de 19e eeuw mensen de Sinterklaascadeaus bedekten met een laken. Hier bovenop legden ze de eerste letter (van brood) van het kind waarvoor de cadeaus waren bedoeld. Chocolade letters werden ergens in de 19e eeuw geïntroduceerd. Tot die tijd werden de letters gemaakt van brood of banket. Germaanse kinderen kregen een runenteken cadeau bij hun geboorte, een initiaal voor geluk. Ook deze traditie wordt gezien als voorloper van de chocoladeletter.  

Amerigo het paard van sinterklaas

Amerigo, is het paard van sinterklaas ,dat weet bijna iedereen. Hij komt altijd met sinterklaas op pakjesboot 12. Amerigo is na 22 jaar met pensioen gegaan, omdat hij te oud is.




schimmels
Een schimmel is een paard dat wordt geboren met een donkere vacht, maar later wordt de vacht steeds witter of grijzer. De huid van deze paarden is zwart en ook de ogen zijn donker. De manen hebben dezelfde kleur of zijn donkerder. Schimmels zijn als veulen bruin, in elk geval nooit wit. Het verbleken van de vacht kan heel snel gebeuren bij het ene paard, en zeer langzaam bij het andere . Naast de schimmel bestaat de haarkleur Roan. waarbij verspreid witte haren tussen de verder gekleurde vacht zitten.
De zwarte huid van de schimmels voorkomt dat ze last hebben van de zon.

Lootjes trekken

 
Tijdens het feest van Sinterklaas wordt er vaak een surprise middag of avond georganiseerd. Mensen gaan voor elkaar op pad om leuke, passende cadeau’tjes te kopen, en deze in een zelf gemaakte surprise te stoppen. Sinterklaas surprise kan men op school, thuis of gewoon met een groepje vrienden vieren. Enige tijd voor de surprisedag moet iedereen zijn of haar naam op een stukje papier schrijven, en het papiertje een paar keer dubbel vouwen zodat niemand kan zien welke naam er op staat. Als iedereen zijn lootje heeft gemaakt, worden alle lootjes in een pot gegooid en flink door elkaar gehusseld. Nu pakt iedereen een lootje uit de pot en kijkt welke naam er op staat. LET OP ! Je mag NOOIT je eigen lootje pakken. Gebeurd dat wel, dan moet het lootje terug in de pot en moet er een andere gepakt worden. Soms komt het voor dat meerdere mensen hun eigen lootje trekken. Begin dan gewoon weer van voor af aan met lootjes trekken. Om het spannend te houden is het niet de bedoeling om lootjes onderling te verwisselen of aan elkaar te vertellen voor wie je een surprise moet gaat maken


Wie was Sinterklaas in welk jaar

Sinterklaas

J.Gajentaan van 1952 tot 1964
Adrie Van Oorschot van 1965 tot 1985
Bram Van Der Vlugt van 1986 tot 2012
Stefan de walle van 2011 tot heden

wie was hoofdpiet in welk jaar

hoofdpiet

Piet Romer van 1968 tot 1983
Frits Lambrecht van 1983 tot 1994
Erik De Vogel van 1994 tot 1998
Erik Van Muiswinkel van 1999 tot heden

Wie was wegwijspiet in welk jaar

Wegwijspiet

Michiel Kerkbosch van 1981 tot 2005
 
 
 


Sinterklaasmoppen

Waarom komt Sinterklaas nooit in de schoenenwinkel? 

Omdat daar veel te veel schoenen staan

 

Er fietsen 2 pieten door de stad, stapt de ene opeens af en

laat zijn banden leeg lopen, vraagt de andere waarom doe je dat? Zegt de ene mijn zadel stond te hoog

 

PTT alias Sinterklaas
Een heel arm jongetje wil graag een nieuwe fiets voor Sinterklaas, maar zijn gescheiden moeder kan die niet betalen. Moeder stelt voor om een brief aan Sinterklaas te schrijven waarin hij desnoods om geld voor een nieuwe fiets kan vragen. Afijn zo gezegd zo gedaan en de brief is gepost aan "Sinterklaas - Madrid - Spanje".
Bij de PTT komt deze brief binnen en iedereen slaat een ach en wee wat zielig en wat moeten we hier nu mee. Dus 1 PTT persoontje opent de brief en leest hardop voor:

"LIEVE SINTERKLAAS,
Ik ben een jongetje van 8 jaar en ik wil heel graag een nieuwe fiets. Helaas zijn mijn ouders gescheiden en is mijn vader met de horizon vertrokken en krijgen wij geen alimentatie van hem, dus kan mijn moeder die niet betalen. Ik ben altijd heel lief, ik verzorg mijn zieke moeder en oma en pest nooit mijn zusje. Een nieuwe fiets kost maar 150 gulden. Alsjeblieft, Sinterklaas, wilt u mij helpen? Liefs,
Jongetje
<ADRES>

Afijn, de PTT afdeling post is zo ontroerd dat ze een inzamelingsaktie houden voor het jongetje om een nieuwe fiets te kunnen kopen. Ze halen 138 gulden op en sturen het geld precies op 5 december op naar het jongetje. Het jongetje opent de envelop en treft een brief van Sinterklaas aan met het geld voor de nieuwe fiets. Jongetje blij maar toch een beetje teleurgesteld dat het niet precies 150 gulden is, zodat hij zijn fiets nog niet kan kopen. Het jongetje schrijft een brief terug aan Sinterklaas en doet hem wederom op de post "Sinterklaas - Madrid - Spanje" De volgende dag komt ie bij de PTT aan en alle PTT'ers gaan helemaal uit hun dak.. "Jongens een brief van het jongetje". 1 persoon opent de envelop en leest de brief hardop voor.

"LIEVE SINTERKLAAS,
Hartelijk bedankt voor het geld voor mijn nieuwe fiets!! Heel lief van u maar ik kwam 12 gulden tekort dus ik kan nog mijn fiets niet kopen. Ik weet zeker dat u 150 gulden heeft gestuurd, dus die 12 gulden zullen de KLOOTZAKKEN BIJ DE PTT WEL GEJAT HEBBEN!"

 



Alles op deze website is © met uitzondering van de plaatjes en tekeningen en liedjes op deze website
mocht uw iets van deze website willen gebruiken vraag dan eerst toestemming aan de zwarte piet